even een korte log....

wat ben ik dapper geweest ( althans voor mijn gevoel) : ik heb vertrouwen getoond in een aantal mensen die heeeeeeeeel dichtbij me staan, en geprobeerd niet teveel feedback of bevestiging te vragen, niet teveel te 'claimen' ( Al heb ik niet het gevoel dat ik dat doe), maar gewoon door te gaan, en te vertrouwen dat het wel allemaal goed zou komen, dat die mensen op den duur wel zouden reageren.

En het is goed gekomen, ik heb een aantal sms-jes gehad van vriendinnen, en Rob heeft zelfs een kaart en foto gestuurd ( en mailtje), dus ik ben het toch waard, en ik hoef niet direct aan mezelf te twijfelen, en te piekeren en te malen wat ik mogelijk verkeerd gedaan zou kunnen hebben, of wat de reden geweest zou zijn dat ze opeens zouden hebben laten vallen ( dit is wat er ooit met een heel hechte vriendin, Fanny, gebeurde, die mij out of the blue opeens niet meer wilde zien/spreken, totaal contact verbroken.

Nu de volgende vraag: Rob blijft me bellen en sms-en, en het klikt, en ik ben verliefd.
En nu bern ik een beetje bang, weer de angst om te verliezen als ik me bind aan hem, bang dat ik weer op een gegeven moment te horen krijg: 'sorry, maar ik geloof dat jij verliefder bent dan ik......'.
En ik twijfel, ben ik echt verliefd, of komt dit verliefde gevoel voort uity mijn minderwaardigheidscomplex, dat ik helemaal hoteldebotel word zodra er iemand interesse toont.....
Nee, maar mijn lijf liegt niet.... Ik heb echt vlinders in mijn buik, en als ik die foto van ons tweetjes zie, dan smelt ik van blijdschap....
Het is goed zo, en het is veilig zo, Rob woont in baarn, en ik hier in den bosch, en we zien elkaar eens in de twee weken, dat is okee, niet teveel, niet te weinig, voor dit moment precies goed.

Donderdag moet ik naar beverwijk voor mijn liitekens, en ik hoop stiekem dan in utrecht nog even te kunnen afspreken.....

 

 

voor de rest :
Ik ben iets eerder weggegaan van mijn werk vandaag, reden is dat ik me al meer dan een week niet week niet lekker voel, telkens verhoging/koorts, en ik slik nu al een week paracetamol om maar dat koortsige gloeiende gevoel weg te krijgen. Eigenlijk al foute boel dus, dat ik er alweer een week mee rondloop....
Maar goed, vandaag dus nog steeds, en okee verhoging is heel normaal voor mij, en ik moet vandaag weer immunoglobuline spuiten, dus,..... maar ik heb hoofdpijn,keelpijn,oorpijn, en steken in mijn rechter flank.
En ik ben goed bezig geweest : ik heb aangegeven dat ik me niet lekker voelde, en dit is ook gezien de patientjes ( prematuren/dysmaturen, en neonaten) onverantwoord stel ik heb een infectie.
ben dus langs de huisarts geweest, en ik heb net bloed laten prikken, morgen echt even een afspraak bij de huisarts......

Nu voel ik me rot, en een slapjanus, en bang: wat denken ze wel niet van me, dat ik me nu al ziek meld, in mijn 3e week ( bang gezien de immuniteitsproblematiek dat men mij niet geschikt vind voor deze afdeling, omdat ik vaak ziek ben).

 

dat tot zover.....

xxxx

hier zit ik dan weer eens, op een zondagmiddag, een rustige zondagmiddag welteverstaan, zo'n zondag waarop ik opeens geconfronteerd word met mezelf, met wat ik voel. En met vanalles en nog wat meer. En het is echt niet altijd allemaal ellende en negatief hoor, integendeel, zoveel positiefs dat ik negatieve vaak vergeet, of dagen dat ik me gewoon lekker in balans vel.

 

Ik luister naar 'somewhere over the rainbow'.

eigenlijk wilde ik het liedje 'Is dit nu later?' van Stef Bos aanzetten, maar ik bedacht me dat ik me dan misschien wel eens verdrietig zou kunnen gaan voelen....
Dus nu zit ik hier, en eigenlijk vechtend tegen de tranen.

 

Ik heb weer een intense week achter de rug.
Bergen verzet.

Maandag weer een 'date'gehad, met Rob, en ik wil er geen naam aan geven, maar er is 'iets'tussen ons, zelf iets wat zo sterk was, dat ik best wel een voor mij dappere portie initmiteit heb kunnen toelaten. Waardoor ik me dagen erna nog verschrikkelijk voelde, en verward, of ja,nee, dat ik gewoon teveel voelde. Me vooral erg kwetsbaar en vrouw voelde. De 2 meest moeilijke gevoelens die ik maar zou kunnen bedenken.
samen naar de film geweest, en er schoten weer ziljoenen gedachten en gevoelens door mijn hoofd. Zodanig veel dat ik het even niet kon hebben dat Rob over mijn hand aaide, en mijn hand vasthad, maar ik kon mijn grenzen niet aangeven, voelde me erna even heel 'kriebelig'.

Dinsdag haptotherapie, met als thema 'leiden en volgen', en het gevoel hiervoor hebben. Ik ben erachter gekomen dat ik eigenlijk zoiets heb van 'het is allemaal altijd wel prima', uit angst dat mensen (ver)oordelen, of erger nog: mij niet leuk vinden, of mij zelfs laten vallen.
Het is veel makkelijker voor mij om te volgen, ik hoef dan geen initiatief en geen verantwoordelijkheid te nemen.... Dinsdag ook 's middags naar een vriendin, lekker gewandeld rond 'de ijzeren vrouw', en gekeuveld,maar soms wel met vee diepgang. Die vriendin, W. die weet ook wel van mijn verleden en actuele problemen af. Daarna samen gekookt en gegeten, waarna we yoga hadden. En ik kon alleen maar denken: 'Eten voor een yogales? Nooit meer!' Dat volle gevoel belemerde me enorm op alle asana's optimaal te doen. Okee, ik had wel meer kracht en ik trilde minder, maar het voelde verschrikkelijk, en heel eng. Met zo'n vol gevoel kan ik niet eens doorademen....

Woensdag in de ochtend naar de natuurvoedingsdeskundige. Dat is echt een geweldige vrouw, die ook verder kijkt dan alleen de regels en een voedingsdagboekje. Het laatst genoemde was namelijk nogal leeg en eenzijdig, maar zij reageerde juist heel positief, en heeft mij tips en voorstellen gedaan ( dagmenu's) die best haalbaar zijn. We hebben het eigenlijk gehad over zoveel meer. En ik heb daar ook wel veel uit kunnen halen.
daarna naar eindhoven, waar ik het heel gezellig heb gehad, en vertrouwd, met mijn lieve vriendinnetje M. Veel gepraat en muziek en gedachtes en gedichtjes uitgewisseld. Het deed me erg goed, en ik vind altijd veel herkenning in haar verhalen, zij in de mijne, en onze levens ( en de gebeurtenissen en dingen die actueel zijn) lopen echt heel erg parallel aan elkaar altijd. Dat kan geen toeval zijn.
Toen (alleen) naar bagels&beans, en dapper iets te eten gehad. Waarna ik me richting groep begaf, en de hele avond enorm emotioneel was, en t gevoel had alsof k in de puberteit zit ofzo.
Of in elk geval leek dat hoe ik me voelde erg op periodes tijdens opnames.

Het was woensdag ook 7 jaar geleden dat ik voor t eerst 'echt', 'om aan mezelf te werken', werd opgenomen, en dat was 'the worst and best year of my life'. Maar ik was daar wat rouwig om, omdat ik vaak het gevoel heb geen meter te zijn opgeschoten als ik mijn leven nu vergelijk met dat van toen. Maar als ik terugblik, dan zie ik pas hoe enorm ik gegroeid ben, en hoeveel ik dus nog kan groeien.
Ik heb een vreemde heimwee naar het verleden, en honger naar de toekomst.

 

donderdag moest ik werken, was okee en fijn, al blijf ik er  moeite mee hebben om mijn eigen grenzen laag te houden, en niet teveel eisen aan mezelf te stellen ( want ik vind dat ik in mijn 2e week op de afdeling al alles moet weten en kunnen.....). Samengewerkt  met een collega die er ook erg goed in is om feedback erg onsubtiel en bot over te brengen, op een manier die voor mij onrbuikbaar is. Maar dan is het aan mij om dit te zien als uitdaging, en dit  naar iets contructiefs om te buigen.

Na mijn werk had ik een EMDR-sessie ( dit is om trauma's te verwerken). Het zit zo dat je bewust een trauma oproept, dit gevoel wat je daarbij hebt wek je ook op, en versterk je totdat het voelt als ondraaglijk ( een gevoelsmatig niveau van level 10), en dan ga je door middel van oogbewegingn dit gevoel laten wegebben, tussendoor zijn er telkens pauzes waarin je afgaat op alles wat je voelt en alles wat er door je heen gaat.
uiteindelijk zou het zo moeten zijn dat je je aan het einde van de sessie leger voelt, en rustiger rondom een bepaald trauma.
dit werkte bij mij niet zoals het moest, en naarmate t einde van de sessie vorderde werd ik emotioneler en gespannener. We moesten helaas toch afronden. Maar zo werkt het bij mij altijd, en bij alles: ik voel pas na een tijdje iets, en dan pas komt het los....
Ben dus huilend en half hyperventilerend op de fiets terug naar huis gegaan, had wel geprobeerd mensen te bellen, maar dr nam niemand op. Leerpuntje: bij volgende EMDR-sessie zorgen voor iemand die mij kan opvangen erna.
Gelukkig had ik yogales erna. Een level 2 les, misschien te pittig,maar alleen thuis zitten met zo een gespannen gevoel was ook niet goed. L. een van de yogadocenten zei dat ze zich zorgen om mij had gemaakt tijdens de les afelopen zaterdag. Ik snap niet helemaal waarom, en ik vind ook dat ik het niet waard ben dat mensen zich zorgen maken.

maar als ik even eerlijk ben: ik keek vanochtend naar mezelf in de spiegel, alleen mijn ondergoed aan, en een fractie van een seconde schrok ik even van hoe ik er eigenlijk uitzie. En kon ik snappen dat mensen zich wel zorgen om mij maken.
Na de yogales voelde ik me iets beter, ik had ten minste weer 'aarde'onder mijn voeten, en ik heb s avonds naar cabaret op tv gekeken, dat was ook wel fijn.

 

vrijdags gewerkt, en bergen verzet, heel fijn feedback gekregen, kon ik meteen toepassen, en zien dat een betere techniek meteen zijn vruchten afwierp. En t was gewoon lekker om met die hummeltjes bezig te zijn.
s Avonds restorative yoga, waarbij ik ook bergen van werk heb verzet.
Ik voelde me heel kwetsbaar, ik denk nog door het effect van de EMDR-sessie van de dag ervoor, en een restorative-les ( met nota bene blijkbaar 2e chakra als thema) vraagt om overgave, en aarding, 2 dingen die moeilijk zijn, maar ik weet dat als ik eenmaal toegeef, dat het superfijn is.
ik voelde me dus kwetsbaar, naast mij lag een man, en we deden o.a. ook heup-openers ( asana's). Vond ik ook moeilijk. Bij de shavasana werd er muziek gedraaid met een harde beat ( iets trommel-achtigs), en daarmee heb ik de afgelopen maanden veel moeite, ik ga me vaak gespannen voelen door die muziek, en word er heel alert van ipv ontspannen.
Nu had ik dat in het begin ook, maar ik kon het ombuigen naar iets constructiefs: Ik stelde me een jaguar voor ( dit is het dier wat bij het sjamanisme van mijn healer in verbinding staat met de 2echakra) die door een wildpark in kenia renden, de horizon tegemoet. Dit vond ik allemaal wel knap van mezelf.

 

Zaterdagochtend een fijne yogales, maar ik merk dat ik moe ben, en dan mijn lijf op is, en dat ik houdingen vaak niet lang kan volhouden omdat ik begin te trillen...
Daarna naar mijn moeder toe, waar ik nu lekker zit.
gisteravond een heftig gesprek gehad wat ging over mijn 'laksheid'ten aanzien van waar ik nu woon ( te klein, en te duur), en dat ik me nog steeds niet bij gemeente den bosch heb ingeschreven, en bij woningbouwverening etc. Dat ga ik dus echt nu deze week proberen te fixen, want ik wil ook ergens anders wonen, iets voor mezelf, en iets wat groter is dan 20 vierkante meter......
en gepraat over het feit dat ik iemand ben die blijkbaar afhankelijk is van veel steun ( in de vorm van therapieën), en dat dat ook best wat geld kost uiteindelijk.
Ik ben het er niet helemaal mee eens:
7 jaar geleden had ik geen zin meer in het leven, en was het een grote chaos in mijn hoofd en in mijn leven, en was ik aan een stuk door opgenomen.
anno nu, ben ik werkend, woon ik in een huis voor werkende jongeren, heb ik echt wel vriendinnen en sociale contacten ten overvloede, en heb ik heel veel zin het leven, maar heb ik wel zo mijn issues die ik aanpak met behulp van anderenn.
maar als ik het bekijk vanuit een ruimer perspectief: ik ben in 7 jaar al zover gekomen, wie zegt dat ik het nooit ga redden zonder 'hulp'?

En mocht het zo zijn dat ik wel hulp nodig heb, dat is toch niet erg?

net naar de film geweest, in de lumiere (filmhuis in maastricht), naar 'La danse'. geweldig!

Allen merk ik dat ik zo gevoelig ben voor energieën van andere mensen, Naast mij zat een vrouw die enorm aanwezig was, luid praatte, en veel plaats innam. Daarmee kan ik het enorm moeilijk hebben....

 

sowieso: ik ben zo enorm gevoelig, en ik denk zoveel.
En ik voel dat ik meer moet praten, meer moet uiten, maar wanneer en met wie? Ik ben bang om mensen om heen te verliezen als zij weten wat ik werkelijk denk en voel. Ik durf niet teveel te zeggen, te uiten, ben bang dat mensen mij opdringerig vinden, en lastig.
Ook even eerlijk: ik kan me voorstellen dat mensen geen zin hebben in mij, en in de dingen die ik meemaak, die mij bezig houden.
Misschien uit ik me wel al teveel, en ben ik me er niet van bewust.
Ook vind ik het moeilijk als ik merk dat mensen even afstand van me nemen. Kijk dat is helemaal okee, maar ik ga doordoor zo twijfelen aan mezelf, en aan alles. Dat zegt wat over mij, en waaruit ik dus eigenwaarde haal, en wat ik belangrijk vind in het leven.
Oervertrouwen, daar moet ik op af gaan, en het op zijn beloop laten.
Niet te snel oordelen, en ook eens leren dat ik niet alles in de hand heb, en ook mensen niet kan 'vasthouden'. Ieder leeft uiteindelijk voor zichzelf.

 

Het is ook niet niks allemaal : ik ben bijna een soort van deeltijd-therapie aan het doen voor mijn gevoel en probeer daarnaast ook echt te leven, en te werken.....
 

 

Maargoed, misschien schrijf ik juist wel meer komende week, misschien niet omdat ik me er gewoon te 'naakt'door ga voelen.....

 

xxx

sophie

Ik werd geboren

en iemand kwam aansjokken , zette een ladder

tegen mij aan en klom naar boven

met op zijn rug mijn ziel en mijn gedachten.

 

het begon te regenen

en hij sprong naar beneden, holde weg

om te schuilen, riep nog over zijn schouder:

'wees gelukkig! Wees maar gelukkig!'

 

de zon verscheen,

mar er klom niemand meer naar boven.

Niemand legde uit hoe ik mijn gedachten

moest gebruiken,

niemand bracht schaduw,

niemand haalde de ladder weg,

niemand zei dat er niemand meer zou komen.

 

Toon Tellegen

Tikkun Olum

Dat is een van mijn favoriete liedjes van mijn grote Heldin Spring ( www.springgroove.com).
De betekenis hiervan is:

 ‘Repair  this broken world’, en het is een concept uit de kabbala.

Zonet was ik even gaan wandelen, eigenlijk had ik hoofdpijn, en was ik moe, maar ik moest er even uit, even uitwaaien, en even de zon op mijn huid voelen, en de wind in mijn haar, voordat ik zometeen ga werken.

Tijdens het wandelen waai ik uit, en kan ik veel van me af laten stromen, maar ik denk ook wel na over het een en ander als ik wandelen, en net dus, toen ik wandelde hoorde ik dat liedje van spring, Tikkun Olum.
het raakte me.
Het raakt mij eigenlijk enorm hoe ontzetten gebroken de wereld waarin wij leven eigenlijk is, de natuur zo in gevaar in feite, en de mensen, ergens zo verloren en zo beschadigd. Zo voorbij levend aan het echte leven.
Ik kijk eigenlijk nooit naar het nieuws, of lees de krant, puur en alleen omdat het zo boordevol staat met ellende en narigheid. Ik weet dat het er allemaal is, dus waarom zou ik mezelf, wereldverbeteraar als ik ben, kwellen met al die narigheid?
Ja, en het raakt me, ook hier, in mijn leventje kom ik de narigheid en ellende tegen, gisteren nog, op de werkvloer, op de couveuse-unit. Een patientje dat er ligt, en die ligt af te kicken, omdat zijn moeder speed gebruikte, en zijn vader coke…… Zo weerloos, en al zo veroordeeld tot heel veel ellende, uithuisplaatsing, het joch is amper 2 weken oud….
of een ander kindje, ‘anoniem’ in het systeem. Omdat moeder mishandeld is door vader tijdens de zwangerschap……
waar gaat dit allemaal heen denk ik wel eens……. Het doet wat met me.

Maar goed, zoals ze zeggen,”een betere wereld begint bij jezelf’.
of zoals mijn lijfspreuken:

‘be the change you want to see in the world’ – Mahatma Gandhi

 

En

“we kunnen geen grootse dingen hier op aarde doen, wel kleine dingen met grootse liefde’- Moeder Theresa.

En vandaag heb ik weer zo’n aanval: Een liefdesaanval. Juist ja, echt waar, dan stroom ik zowat over van liefde, en ben ik bijna in staat om alles en iedereen te omhelzen, alles te zien door een bril van compassie en liefde, en schoonheid van elk klein iets te zien.
dit klinkt misschien ietwat eng en gestoord, maar ach, het voelt goed, En ik voel me zomaar zo, zonder er iets voor nodig te hebben (koffie,sigaretten,alcohol,speed,coke,joints, antidepressiva of whatever).
Ja, zo fijn kan het leven voelen, ondanks alle narigheid in de wereld. Maar misschien dat mijn bui van liefde toch wel misschien door anderen wordt opgemerkt of overgenomen. Ik hoop het……

xxxx
Sophie

..... zo heet de couveuse-unit waar ik sinds maandag werk.

en de neonaatjes en prematuurtjes zijn vlinders.'

zo mooi, zo prachtig, maar zo kwetsbaar en nog niet sterk genoeg om weerstand te bieden aan de wind die er in het leven waait buiten de couveuse ( of warmtebedje).

Maandag was mijn eerste dag, veel informatie, en best spannend allemaal.

Ik merkte dat ik enorm emotioneel was. Door de kindjes, zo fragiel, maar sterk. Het zijn net elfjes allemaal, alleen de puntoortjes ontbreken nog.

 

Ik heb er een wellicht erg clichematig gedichtje over geschreven:

 

op deze couveuseafdeling wordt er verpleegd volgens de NIDCAP -methode, oftwel 'ontwikkelingsgerichte zorg', wat inhoudt dat er gekeken wordt naar wat elk kindje bij ons fijn vindt qua houding, vastpakken, knuffels, buidelen, baden etc.
en over het algemeen proberen we prikkels te beperken, kindjes veel geborgendheid en veiligheid te bieden door speciale houdingen toe te passen, en hulpmiddelen, zoals een snuggle-up, daarin ligt het kindje redelijk 'strak'in foetushouding, maar dat vinden ze fijn. Het is ook wat, als je de baarmoeder gewend bent, lekker weinig ruimte, en dan opeens zoveel lucht om je heen, in deze wereld.

we verplegen met gedempt licht, praten zachtjes of niet, en draaien rustgevende muziek, etc.

ik vind het een geweldige methode,

en nu pas merk ik wat het voor invloed op mij gehad heeft dat ik zelf prematuur en dysmatuur was, van amper 800 gram,

en hoe 'fout'ik in die tijd verpleegd ben.....

prikkelarm? kenden ze niet, buidelen? kenden ze niet, starten met cupfeeding ondanks sondevoeding? werd neit gedaan. Een snuggle-up/foetushouding? wisten ze toen niet. Bliepjes en piepjes van de monitor uitzetten, werd ook niet snel gedaan.

en zo zijn er talloze dingen die nu anders gedaan wordenl.

Ik kan nu plaatsen waarom ik altijd onrust voel(de) en hunker naar wartme en geborgenheid.
Ik kan plaatsen waarom ik een verstoorde relatie met voeding heb.
ik kan plaatsen waarom ik aanraking fijn vind, maar wel moeilijk
ik kan plaatsen waarom ik het idee heb vaak 'niet klaar te zijn voor deze grote mensen wereld'.

het heeft impact op me, te beseffen dat ik dus echt nog de helft kleiner was dan de meeste kindjes die ik nu gezien heb tot nu toe. En die zijn al inimini, eng klein......

 

 

maar goed, in het hier en nu.,

Veel te leren, maar het is zo leuk, en ik word er zo lekker rustig van!

gister een heerlijk ontspannen dienst gehad, en al gelachen.
Deze afdeling kan ik ook lichamelijk prima aan!
helemaal goed dus, allemaal :-)

op een zonninge dag, en ik voel me zonnig,

Ik heb een drukke week achter de rug, en nu is even een goed moment om stil te staan.
Dit ook naar aanleiding van de speciale zaterdags-yogales die ik vanochtend volgde.
Het thema was ‘genieten van het uitzicht’.
Want dat is eigenlijk toch zo ontzettend belangrijk, en hoe vaak ik dat wel niet vergeet, en slechts denk in termen van ‘ergens heen ‘, en ‘er zijn’. Maar daar tussenin, de weg ergens naar toe, die is vaak ook mooi. En soms, heel soms, als ik de tijd neem, en mij bewuster van A naar B beweeg, dan kom je zoveel tegen, zoveel schoonheid in de meest kleine dingen. En eigenlijk zijn al die kleine dingen cadeautjes, die ik zomaar krijg op weg ergens naartoe.

Vandaag dus in de yogales even helemaal tot rust gekomen, en ondanks de inspannende en uitdagende asana’s, en de lieve partner waarmee ik samenwerkte ( kunnen vertrouwen), kon ik genieten van het uitzicht. De weg ergens naartoe, de basis, en vanuit daar groeien,
Als je je bewust ben van je weg, kun je naar mijn idee je doel beter bereiken ( maar goed, het ging nu over het uitzicht).

Net eens bewust door Den Bosch gelopen, einddoel was de natuurwinkel, maar weetje, als je eens goed kijkt : zoveel mooie mensen, interactie, en heel veel mooie huizen met versierde gevels…. En het even bewust voelen van de warmte van de zon, en de wind die flink waaide…..heerlijk.
Afgelopen zomer, op mijn  rondreis door Kenia, waren we veel ‘onderweg’, in een grote legertruck/safaritruck, waar 24 mensen plus bagage in konden. En soms waren we al vanaf s ochtends half 6 op pad, en reden we, en reden we, tot we om 22uur s avonds ( uiteraard wel met tussenstops) weer een bestemming bereikten.
En ja, dan kun je niks anders dan genieten van het uitzicht, verstilling en verstomming.
En ook, juist ‘onderweg’leer je elkaar kennen, vaak als het doel eenmaal bereikt is, gaat dan ieder weer zijn eigen weg, en niet meer de weg samen ernaartoe.
Mij ging het in Kenia juist om de weg ernaartoe, juist om het uitzicht. Het doel deed er minder toe ( misschien wel omdat ik dan nog mijn back-to-basic-tent nog in elkaar moest zetten J).
Ook de treinreis, van nairobi naar mombasa, in de slaaptrein ( die volgens mij nog uit de jaren ’30 stamde) was indrukwekkend, ‘onderweg’ergens naartoe, in een rammelende trein, met uitzicht op de olifanten, de zebra’s, en de locals, een drie-gangen-diner nuttigen…. Onderweg.
En stilstaan, de trein stond stil, 3 uur lang, ( wildebeasts on the road)….
geweldig!

 

Laatst kreeg ik een kaartje van een dierbaar iemand, met deze spreuk:

" those who look for a brighter tomorrow and find no beauty today, have somehow missed the joy of living somewhere along the way."

 

 

En zo is het maar net!
xxx   Sophie

 

 

ja zeg, wat een geniale conclusie, die ik trok toen ik vanochtend met veel pijn en moeite na 3 keer snoozen uit mijn bed stapte....
Gewoon weer een dag voor de boeg, een neutrale dag, die gewoon een dag gaat zijn, en ik zie het wel....

en inderdaad, na mijn weekend ( waarin ik fijn, maar me een beetje overwerkt heb), met toch wel als hele fijne afsluiting een Kirtan-avond in Utrecht ( heel magisch, het heeft onophoudelijk geregend, en tijdens de stiltes tussen de kirtans in, hoorde je de regen zo mooi en gewoon ontroerend bijna), begint weer een dag, een week.

En vandaag ( net als de afgelopen dagen) zit ik eigenlijk weer niet lekker in mijn vel. Ik voel me lichtelijk op en kribbig..... even redelijk chagrijnig, zonder reden ( of wellicht juist met redenen genoeg).

 

Net yogales gehad, ik  moest me erheen slepen, want ik wist dat het yoga mild zou zijn, en dat is iets meer stilstaan bij je gevoel en je lichaam dan een pittige level 2 les ofzo,.

maar ik had het nodig, en t was precies goed.
we begonnen de les wel ' moeilijk' : we kregen pepermunt-olie in onze handpalm gedruppeld, en moesten onszelf van een massage voorzien.
Dat is een zwak punt, kijk: me laten masseren gaat prima, en vind ik geweldig, maar mezelf masseren? enorm lastig en ik voel dan heel veel weerstand. Verder dan mijn hoofd en nek(pijnlijk en gespannen), kwam ik dan ook niet ( hals/borstbeen etc.)....
dacht bij mezelf; oh nee, masseren, ik dacht het niet, daar komt niks van in.....
toch maar wel gedaan, en tegen mijn echte voelen zitten aanhikken.

pas verder in de les kon ik me openen voor wat ik voelde, en bij de houding van de Vis kwam er overgave hieraan vanuit mijn kant. Resultaat: ik werd kotsmisselijk, enorme nek en hoofdpijn. En veel angst en verdriet.

misschien wel terug te brengen op de CT-scan die ik zometeen heb, waarvoor ik nuchter moet zijn, en straks dus 30 minuten doodstil moet liggen, nadat ik 1 liter bariumpap ( waarvan ik erna altijd best ziek ben) heb gedronken.
weer een bezoek aan het ziekenhuis, ik raak d'r een beetje moedeloos van, en dus uit mijn humeur, omdat het me confronteerd met dat wat ik wil vermijden: het besef dat ik lichamelijke gebreken heb, en dat deze ook voortkomen eruit, dat ik niet genoeg naar mijn lichaam luister.....

Ik weet het, en ik wil luisteren, maar het 'hoe' dat is het actuele vraagstuk.....

 

zo, na mijn CT-scan zal ik misschien nog met een boek langs bagels&beans gaan,

dan wandelen en eten bij een vriendin ( slik, geen zin in het eet-gedeelte), en dan yoga level 1.

 

en ondertussen blijven voelen......

xxx

3. Home

View or download the plain text version of these lyrics.
MP3 Sample (504 KB)
Copyright © 2007 Kirtana; Published: Wild Dove Music / BMI

Beyond the sorrow and the hardships I've endured,
deeper than my inner child,
is a part of me, untouched and free -
innocent, undefiled.

Despite the ignorant and callous acts of man
and all the hurt that they can bring,
my attention has been drawn,
by the grace of God upon
what has never been affected by such things.

A stillness underneath the chaos -
the ground in which events appear.
Some call it presence or pure awareness.
I call it home now. And I live from here.

And no, this does not shield
my heart from future pain,
or take the trauma from my youth,
or exempt me from all rage
at injustice on life's stage,
I just pledge allegiance to a deeper truth.

A truth that underlies the chaos,
a peace from which events arise -
elusive to the mind,
but never hard to find -
always here to realize.

It's a peace that passeth understanding -
the very ground in which our lives appear.
Some call it Self or even God.
I call it home now. And I live from here.

 

 

 

 

 

 

 

om half 7 was ik al wakker, luisterde dit liedje, en zat ik
vol goede moed, en vol goede intenties.

Houden zo dus.

x

De vrijdag avond-blues slaan weer toe, dus ik schrijf weer, bij gebrek aan iemand om me te praten.

Vandaag heb ik een ontzettende baaldag. Weer niet lekker in mijn vel, heel emotioneel en het gevoel alsof ik elk moment in huilen kan uitbarsten.

De afgelopen dagen heb ik toch  op een bepaald front niet goed voor mezelf gezorgd, ( en ik kan niet ontkennen dat ik me er niet va bewust was, oftewel, ik wist dat het niet goed was, maar het ontbreekt me gewoon aan moed en kracht om dit patroon te doorbreken, met uitzondering van die paar kick-it-in-the-ass-momenten), en daarom heb ik nu sinds 2 dagen enorme hoofdpijn, ben ik moe, heb ik het ijskoud en ben ik geprikkeld ( meer in die zin van dat mij innerlijke criticus weer helemaal los kan gaan), en mijn huid is slecht (droog en pukkelig, en het slikken van vitaminepillen helpt geen snars)mijn reserve raakt op. En ik schaam me, omdat ik me weer voor de ziljoenste keer aan dezelfde steen heb gestoten, en hier dus ook zelf mijn aandeel is heb, dat juist ik degene ben met aandeel hierin. Ik geloof dat mijn alarmbelletjes heel hard rinkelen……

Net restorative yoga gehad. Erg goed, precies wat ik nodig had,Even aarden, en even voelen. Tijdens de savasana draaide maartje een liedje van Kirtana, en als ik me niet had ingehouden, had ik volgens mij liggen snikken van ellende op mijn yogamatje.

Mijn echte gevoel was ook ver te zoeken als ik eerlijk ben, de afgelopen 2 tot 4 dagen.Ofja, het echte doorvoelen van gevoelens.
blijkbaar kan ik wel huilen en verdriet hebben om een bakje havermout-pap wat ik niet wil eten, dan om echt verdriet.
En ik ben me toch eigenlijk verdrietig bij tijden, omdat ik moet vechten de hele tijd. En nou zeggen er velen dat je je juist moet overgeven, nouja, in mijn geval moet ik me er niet aan overgeven, want als ik dat doe gaat het grondig mis. Ik lever een gevecht tegen mijn negativiteit, opdat ik meer van mezelf mag gaan houden. En toch ben ik het vechten zo beu, maarja zonder voeding kan een bloem net groeien. “het komt wel goed’, dat is mijn favoriete mantra, maar af en toe is het moeilijk om hierin te blijven geloven, ookal is er al zoveel moois in mijn leven, en hoef ik het niet alleen te doen.
Vanavond zei ik nog: ‘volgens mij heb ik weer eens een schop onder mijn kont nodig’.
als antwoord kreeg ik te horen:’’ nou dat denk ik niet, ik denk dat je juist iets moet gaan doen waarbij je lief en zachtaardig bent voor jezelf, jij doet namelijk al bijna niks anders dan jezelf schoppen onder je kont geven.’
ohja, verrek.

 

Ik voel me enorm kwetsbaar. Correctie, Ik ben kwetsbaar, en ik mag dit laten zien, of beter nog: uitspreken. Mijn gevoelens verwoorden. Steun en hulp en liefde vragen, zonder dat ik mezelf ( censuur) compleet uithonger,en zo laat zien hoe kwetsbaar ik wel niet ben.
wat heb je nodig? Dat zou je jezelf moeten vragen.

Wel als ik heel eerlijk ben heb ik dit nodig:
een thuis/huis, waar ik niet alleen woon. Ik heb iemand nodig die mij telkens keer op keer zegt dat ik het wel waard ben , dat ik het wel verdien allemaal. En het liefste ook iemand die mij eraan herinnert dat ik moet eten …… want dit lukt me even heel slecht momenteel. En ik wil niet dramatiseren, of mezelf ontkrachten.
Ik ben gewoon even heel eerlijk.

Nou, ik ga nog even heel heet douchen, en dan mijn warme bedje in. Mijn accu weer even opladen.

 xxx

Balans???!!!
( wederom het thema bij de haptotherapie die ik zonet heb gehad.)

Ben ernaar opzoek, en ervaar dit steeds meer in mijn dagelijkse leven. En dat ik wel keihard vechten.
qua psychische balans kan ik Zeggen dat deze beter is dan het ooit is geweest. Al is mijn valkuil om negatieve gedachtes en gevoelens per se te moeten compenseren door er iets positiefs tegenover te stellen

De balans in mijn lichaam is een beetje (heel erg) verstoord ( en dan laat ik mijn ziekte en klachten al buiten beschouwing), en mijn zwaartepunt is al het ware naar boven verschoven, ik heb te weinig gevoel met mijn onderste gedeelte van mijn romp, juist dat punt wat ervoor zorgt dat aarding mogelijk is. En ik neig ertoe juist veel in mijn hoofd te zitten, in mijn bovenlichaam, eigenlijk alles boven mijn middenrif, spanning en kracht vast te zetten, omdat ik moet compenseren waar ik geen stevigheid uit mijn basis kan halen.
Mij valt nu pas op ( daar ga ik weer) dat ik bij yogalessen alleen moeite heb met balanshouding die komen vanuit houdingen waarbij je de balans moet halen uit je benen en onderbuik.
met balanshoudingen waar je je balans uit andere extremiteiten haalt , zoals de kraai, heb ik geen  moeite, de weegschaal: geen moeite,De hoofdstand: geen moeite, de handstand geen moeite….
blijkbaar heb ik dus echt veel kracht in alles wat boven mijn navel ligt, om stabiel te kunnen blijven staan. Typisch, mijn valkuil is dan ook: te zeer vasthouden van het negatieve in mijn buik (Pijn en ontstekingen), waardoor het positieve geen plaats kan krijgen ( denk aan niet kunnen verdragen van voeding/misselijkheid,diarree, en geen menstruatie, en dus geen groei en geen vruchtbaarheid, moeilijk kunnen aarden)

Enfin, nu zijn we begonnen om te leren en te voelen hoe mijn basis van boven naar beneden kan zinken, langzaam aan.

Hoe ik ook buiten de yogalessen om bewuster kan gaan voelen, en hier beter mee kan omgaan.
Het voelen van  geestelijke gevoelens is een ding, maar zeker ook dat van mijn lichaam zelf.
Ik weet nog dat 1,5jaar geleden, iets langer misschien, ik bijna gillend van ellende de yogales wilde ontvluchten, mijn lichaam voelen, mijn adem waarnemen, mijn omvang en zwaartekracht voelen, dat was eng, en moeilijk en onprettig.
Inmiddels gaat dit supergoed, en kan ik me echt heel fijn in mijn lichaam voelen.

Maar ik merk dat dit bewuste voelen buiten de yogalessen om enorm dreigt  te versloffen.
logisch, ik voel me gewoon eigenlijk erg vaak lichamelijk niet fit, dus waarom zou ik  dan bewust  gaan voelen, en stilstaan bij mijn lichamelijke ongemakken?
Het is toch net iets makkelijker en minder pijnlijk om lekker over mijn lichaam heen te walsen….

Althans dat vond ik.
Meer en meer zie ik er het nut van in om wel even stil te staan bij wat ik voel, wat ik zou willen voelen, en wat ik hiervoor nodig heb, (ofwel wat ‘helend’is voor mij).
Maar het is lastig en moeilijk. Het gros van de tijd ben ik bezig met sociale dingen doen,(yoga) en werken, en dus niet bepaald bezig met bewust voelen.
En dan zijn er opeens van die dagen zoals nu, waarin mijn gezellige en actieve leventje heel eventjes zijn tol opeist, en ik gedwongen ben om keuzes te maken,en even rust te nemen omdat ik scheelzie van de hoofdpijn ( niet te lang natuurlijk, want daarvoor is er teveel gezelligs te beleven, ik doe mijn best, telkens beetjes rust te nemen).

 

Even terug naar de haptotherapie.
Dit keer werkte de therapeute met een balans-plankje, zo moest ik oefenen balans te vinden, wat eigenlijk alleen maar mogelijk is, als je ontspannen op het plankje staat, en ook je gewicht naar de basis durft te laten zakken, en je nek /schouders/rug kunt ontspannen,
kijk, krampachtig gaat het ook hoor, maar mijn benen stond stijf, mijn knieen op slot en mijn vuisten gebald. OP die manier is het meegeven aan ‘uitwijkingen’naar links of rechts verdomde lastig.
dit meebewegen met de uitwijkingen (oftwel net niet in balans zijn, en wiebelen) gaat veel fijner en makkelijker als je je eraan overgeeft, en meebeweegt.
In het dagelijkse leven is dit net zo:
wanneer ik ergens mee bezig ben, of iets wil bereiken of,of,of, dan zet ik mijn tanden erin, zet me schrap, en klamp me krampachtig vast, om maar controle te behouden. Dit gaat een tijdje goed, maar dan word ik doodmoe, beginnen mijn spieren te trillen, en ben ik uiteindelijk zo moe van het krampachtig statische dat er geen andere keuze overblijft dan in te zakken, en zo dus keihard naar links of rechts te vallen.
Ook is het typisch dat wanneer ik wel in balans sta, lekker ontspannen, en er komt een ‘onverwachte beweging’, ik meteen heel angstig en krampachtig begin te compenseren. Uit angst dat ik val, kan vallen, terwijl ik helemaal niet val, en deze angst wel realistisch, maar niet zeer waarschijnlijk is.
Er is best plek voor uitwijken, en juist door mee te buigen, kom ik uiteindelijk weer in balans.
Oftewel: er moeten dus gek veel dingen gaan gebeuren wil ik zo erg uit balans raken dat ik daadwerkelijk val.
Zelfs wanneer dat gebeurt, weet ik nu, is er een geruststellend feit: Ook vallen hoort erbij, en naderhand kun je opstaan. Met hulp, of zonder hulp, en ben je weer een ervaring rijker.
Ontspannen kan dus ook, en daarvan moet ik dus ‘genieten’zonder bang te zijn dat ik verslap en daardoor val.

Eigenlijk moet ik leren een ‘tuimelpoppetje’te worden ( natuurlijk niet figuurlijk), maar wel letterlijk:
een stevig figuurtje, met alle zwaartekracht in de basis, t onderste gedeelte van de romp, zodat ik helemaal kan meebewegen met de krachten en bewegingen van het leven, en ik hoe dan ook ALTIJD weer omhoog floep, terug in het midden….
I am working on it.